Termin hansa bywa również używany w hinduizmie jako określenie duchowej jaźni. Dhjanabindopaniszad (ang. Dhjanabindu Upanishad) i Nirwanopaniszad (ang. Nirvana Upanishad) oraz inne wspominają o adźapagajatri jako o mantrze dającej joginowi samorealizację, (wyzwolenie z samsary). Skoro medytacja adźapajogi została opisana w świętych księgach hinduizmu, to na pierwszy rzut oka może być postrzegana jako jedna z wielu odłamów religii hinduistycznej, to jednak tak nie jest. W potocznym rozumieniu mieszkańców Zachodu, adźapajoga to bardziej filozofia niż religia. To tradycja nauczająca specyficznej techniki oddechu, ukierunkowana na zdrowie fizyczne, spokój umysłu i wewnętrzne wyciszenie, a w ostateczności samorealizację.
Patroni Nauki tej tradycji podają, że kluczowa jej technika wywodzi się z wiedzy mitologicznych brahmarszich (dewanagari ब्रह्मर्षि, trl. brahmarṣi, ang. Brahmarshi): Marići (मरीचि, trl. Marīci, ang. Marichi), Bhrygu (भृगु, trl. Bhṛgu, ang. Bhrigu), Angiras (अंगिरा, trl. Angirā, ang. Angiras), Pulastja (फुलस्त्य, trl. Pulastya, ang. Pulastya), Pulaha (फुलह, trl. Pulaha, ang. Pulaha), Kratu (क्रतु, trl. Kratu, ang. Kratu), Daksza (दक्ष, trl. Dakṣa, ang. Daksha), Atri (अत्रि, trl. Atri, ang. Atri), Wasisztha (वशिष्ठ, trl. Vasiṣṭha, ang.