czerwiec 1944);
Był w 1. drużynie Jerzego Gawina w III plutonie „Felek” 2. kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”. Nie brał udziału w powstaniu warszawskim. Nie dotarł na koncentrację przed Godziną „W” z powodu rany, którą odniósł na bazie leśnej.
Losy powojenne Po wojnie dokończył studia medyczne i w lutym 1947 r. uzyskał dyplom lekarski, a następnie rozpoczął pracę w Klinice Chirurgii Dziecięcej w Warszawie. Równocześnie pełnił funkcję asystenta w Katedrze Anatomii Prawidłowej warszawskiej Akademii Stomatologicznej. W 1949 został powołany jako lekarz do Ludowego Wojska Polskiego. Służył w jednostce pancernej w Braniewie. Zwolniony z wojska w 1953 w stopniu podporucznika powrócił do Warszawy. Od kwietnia 1953 do końca 1992 pracował w Klinice Chirurgii Dzieci i Młodzieży Instytutu Matki i Dziecka. Do 1981 pełnił funkcję adiunkta, następnie do 1992 był kierownikiem tej placówki. W 1951 uzyskał stopień doktora nauk medycznych. W 1966 za prace nad wprowadzeniem w Polsce chirurgicznego leczenia wodogłowia metodą przeciekową otrzymał stopień doktora habilitowanego. W 1975 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1985 profesorem zwyczajnym.