Bernard (zm. w 1390 lub 1391 roku) – duchowny rzymskokatolicki, franciszkanin. Od 1385 arcybiskup metropolita halicki, na stałe rezydował we Lwowie. W 1390 roku pozbawiony urzędu za przekraczanie uprawnień.
Życiorys Miejsce jego pochodzenia jest nieznane. W późniejszej literaturze jest uznawany za szlachcica polskiego, herbu Koźlerogi lub Jelita, czego nie można jednak potwierdzić. Jego poprzednik Maciej występuje w dokumentach jeszcze w październiku 1380 roku, zatem Bernard mógł objąć arcybiskupstwo halickie najwcześniej w 1381 roku. W ówczesnych aktach jego imię pojawia się dopiero w listopadzie 1385 roku, a najstarszy jego datowany dokument pochodzi z 24 czerwca 1386 roku.
Godność uzyskał dzięki poparciu dworu węgierskiego, prawdopodobnie na zlecenie księcia Władysława Opolczyka. Przebywał głównie we Lwowie, a swą letnią rezydencję miał w Kąkolnikach. Po objęciu rządów Czerwonej Rusi przez królową Jadwigę w 1387 roku opuścił swoją diecezję na dłuższy czas. Jako arcybiskup nadał odpusty kościołowi dominikanów lwowskich i poręczył ich przywileje oraz nadał prawa franciszkanom do sprawowania sakramentów.