thumb|2 Szwadron Samochodów Pancernych podczas defilady z okazji Święta Żołnierza w 1928 2 Szwadron Samochodów Pancernych (2 szw. sam. panc.Skrót nazwy jednostki używany w latach 20. i 30. XX wieku.) – pododdział kawalerii Wojska Polskiego II RP.
Historia szwadronu Szwadron został sformowany w październiku 1925, w garnizonie Warszawa, na bazie Kolumny Szkolnej Samochodów Pancernych 1 Dywizjonu Samochodowego. Pod względem wyszkolenia pododdział podlegał dowódcy 2 Dywizji Kawalerii, pod względem technicznym – dowódcy 1 Dywizjonu Samochodowego, a pod względem administracyjnym dowódcy 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Szwadron stacjonował w koszarach przy ul. Bema 69.
W maju 1926, w czasie zamachu stanu, poszczególne plutony działały samodzielnie, na różnych odcinkach i po obu stronach konfliktu. 12 maja 1926, w czasie bratobójczej walki poległa załoga dowódcy szwadronu w składzie: rotmistrz Antoni II Szymański, wachmistrz Władysław Woźniak i szwoleżer Władysław Offenberg. Rannych zostało 6 szwoleżerów oraz 4 członków załóg samochodów pancernych spoza szwadronu (st. sierż. Popławski, sierż. Boruta, szer. NN i kierowca cywilny Szrojt).
W 1928 szwadron został usamodzielniony pod względem administracyjnym i podporządkowany bezpośrednio dowódcy 2 DK.