Kościół wyłania się z chorej wizji: nierówne dotknięcia zieleni, ochry, brązu i kobaltu powodują wrażenie niestabilności bryły, która mogłaby w każdej chwili rozpaść się lub wzlecieć ku niebu. Bryła kościoła jest dodatkowo podkreślona przez motyw rozbiegających się ścieżek na pierwszym planie. Wzburzone niebo wydaje się dokonywać inwazji na wszystko, co znajduje się na ziemi; emanuje ono nawet z okien kościoła; ciemne niebo sugerować by mogło, że obraz został namalowany częściowo o zmroku, gdyby nie stosunkowo jasny pierwszy plan, oświetlony nieco przez słońce, świecące z południowego wschodu (sam artysta wspomniał o „piasku połyskującym różowo w słońcu”). Ścieżka na prawo, prowadząca w dal, w kierunku od widza, podobno wiodła na cmentarz. Kobieta oddalająca się drugą ścieżką miała reprezentować amalgamat wszystkich kobiet, które van Gogh kochał w przeszłości. Według innych natomiast kobieta owa wygląda na poczciwą starą wieśniaczkę krzątającą się przy kościele.