Sagartiowie (staroperski: Aš-ša-kar-ti-ia; starożytny grecki: Σαγαρτιοι) – starożytne plemię irańskie. Na podstawie „Dziejów” Herodota, który pisał, że służyli w jeździe perskiejHerodot „Dzieje” s. 405, można przypuszczać, że byli konnymi nomadami. Ten sam autor pisze, że nie korzystali oni z żadnej broni białej poza sztyletem, wykorzystując przede wszystkim lassoHerodot "Dzieje" s. 406.
Historia Jest kilka koncepcji opisujących domniemane miejsce ich zamieszkania. Część historyków lokuje ich siedziby w pobliżu Partii, inni natomiast w okolicach dzisiejszego Jazdu. Trzecia teoria opiera się na wzmiance Stefanosa z Bizancjum o półwyspie Sagartía nad Morzem Kaspijskim. Ostatnia z najpopularniejszych, opierająca się na wzmiankach Klaudiusza Ptolemeusza, głosi iż zamieszkiwali oni Medię albo jej okolice. Wiąże się ona z identyfikowaniem jako Sagartiów podobnie nazywającego się plemienia, na które natknął się w Zagrosie pod koniec VIII wieku p.n.e. Sargon II i które po upadku Imperium Nowoasyryjskiego miało otrzymać od Kyaksaresa tereny wokół Arbeli. Być może rzeczywiście Sagartiowie powiązani byli z Medami, od Herodota wiemy jednak, że kiedy Cyrus pokonał Astyagesa, zaczęli oni służyć w armii perskiej. Według tego samego autora Sagartiowie należeli do 14.