Niektórzy, powołując się na wątpliwe świadectwo przypisywane Proklusowi, broniąc autorstwa Jana uważają, że Liturgia jest skróconą przez niego wersją Liturgii św. Bazylego (luźno opartą na Liturgii św. Jakuba). Ze stolicy wschodniego Cesarstwa Liturgia św. Jana Chryzostoma rozpowszechniła się na cały Wschód jako forma do dziś praktykowanej liturgii bizantyjskiej – prawosławnej i unickiej.
Tematyka podejmowana w anaforze Liturgii św. Jana Chryzostoma Tak, jak we wszystkich wschodnich rytach, anafora Liturgii św. Jana Chryzostoma podejmuje wątek „chwały Bożej”, podkreślając transcendencję Boga, Jego wielkość i świętość. Wątek ten ma korzenie biblijne; szczególnie silnie podejmowano go w Izraelu po niewoli babilońskiej. Kolejnym, istotnym tematem, jest stworzenie człowieka na obraz i podobieństwo Boże, i związana z tym wydarzeniem Boża miłość do człowieka (filantropia).
Schemat celebracji Liturgii św. Jana Chryzostoma Proskomidia (gr. Prothesis) Przygotowanie duchownych Tzw. „zwyczajny początek” („Błogosławiony Bóg nasz w każdym czasie...”) Tropariony pokutne Modlitwy przed ikonami Wkładanie szat przez diakona i kapłana Obmycie rąk Przygotowanie darów Tzw.