Wojna persko-turecka 1532–1555 – jeden z serii konfliktów zbrojnych pomiędzy Imperium osmańskim oraz Persją Safawidów.
Wojna persko-turecka toczona była w latach 1532–1555 między Imperium Osmańskim rządzonym przez Sulejmana Wspaniałego a Persją pod rządami Tahmaspa I.
Tło konfliktu Wojna wybuchła z powodu sporów terytorialnych między dwoma imperiami, szczególnie gdy bej Bitlisu zdecydował poddać się pod perską protekcję. Jednocześnie zarządzający Bagdadem urzędnik Tahmaspa i sympatyk sułtana Sulejmana został zamordowany. Na froncie dyplomatycznym Persja zaangażowała się w pertraktacje z Habsburgami, by utworzyć sojusz pozwalający zaatakować Imperium Osmańskie z dwóch stron.
Wojna Pierwsza kampania (1532–1534) Turcy, dowodzeni byli początkowo przez Wielkiego Wezyra Ibrahima Paszę, z powodzeniem zaatakowali należący do Persji Irak, odzyskując Bitlis. W 1534 roku dowodzenie nad armią osobiście objął sułtan Sulejman Wspaniały, który miał pod sobą 200 000 żołnierzy oraz 300 dział i moździerzy. Szach perski Tahmasp I mógł w tym czasie przeciwstawić w polu tylko 7000 żołnierzy i kilka dział, toteż unikał bitwy z armią sułtańską stosując taktykę spalonej ziemi. Turcy oblegli i zdobyli stolicę Safawidów w Tebrizie, a następnie przebyli Kurdystan i zdobyli Bagdad.