Sokoły śniade osiągają dojrzałość płciową pod koniec pierwszego roku życia. Niektóre samice, które z sukcesem wychowały młode w pierwszym lęgu przystępują do kolejnego jesienią. Nadmiary żywności mogą gromadzić w odpowiednich do tego miejscach na później. Pisklęta opuszczają gniazdo po 32–38 dniach. Po kolejnych trzech tygodniach młode stają się niezależne. Dane z obrączkowania wskazują, że ptaki są wierne swoim miejscom gniazdowania i wracają w te same okolice co roku.
Status i zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 1988 roku uznawała sokoła śniadego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern). Według szacunków liczebność populacji zawierała się w przedziale 2000 – 80 000 dorosłych osobników. Nowe badania wykazały jednak, że sokoły śniade są rzadszymi ptakami, niż wcześniej sądzono. W konsekwencji w 2008 roku IUCN zmieniła status gatunku na „bliski zagrożenia” (NT – near threatened), a w 2017 roku na „narażony” (VU – vulnerable). W 2014 roku liczebność populacji szacowano na 2800–4000 dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy.