W wyborach parlamentarnych w 1930 kandydował z listy nr 7 (Centrolew), w okręgu wyborczym nr 1 (Warszawa-miasto). Nie uzyskał jednak mandatu. W dniu 17 stycznia 1934 Państwowa Komisja Wyborcza ogłosiła wygaśnięcie – z uwagi na wyrok sądowy w procesie brzeskim – mandatu poselskiego Norberta Barlickiego. Mandat po nim objął Ludwik Kulczycki z NPR, który złożył ślubowanie 19 stycznia 1934, a następnie złożył mandat 5 lutego 1934. Kulczycki uznał, że mandat ten należy się PPS. Na Miejsce Kulczyckiego wszedł Feller, który złożył ślubowanie 23 lutego 1934.
Podczas II wojny światowej w październiku 1939 wybrany na wiceprzewodniczącego Zarządu Głównego konspiracyjnego Związku Robotników Przemysłu Metalowego. Był członkiem PPS-WRN.
Po wojnie razem z rodziną wyjechał do Wrocławia, gdzie pracował przy uruchomieniu Państwowej Fabryki Wagonów „Pafawag”, działał w „lubelskiej” PPS i Związku Zawodowym Metalowców. Był również członkiem Związku Weteranów Walk Rewolucji 1905-1918. Został aresztowany w czerwcu lub lipcu 1948 i osadzony w więzieniu śledczym we Wrocławiu. W październiku tego roku decyzją „lubelskiej” PPS we Wrocławiu, został wydalony z partii „za prawicową robotę”. 11 listopada 1948 zwolniony z więzienia. Zmarł w marcu 1950. Został pochowany na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie (aleja 38, grób 21)śp.