Za papieża Aleksandra II (1061–1073) subdiakonat zaliczono w Kościele łacińskim do święceń wyższychpor. Władysław Szafrański, Święcenia w prawie kanonicznym.. Powodem było składanie przez kandydatów przyrzeczenia życia w celibacie i odmawiania brewiarza. Kolejnym argumentem było posługiwanie subdiakonów bezpośrednio przy ołtarzu i powierzenie im troski o naczynia liturgiczne. Teologicznie urząd ten nigdy nie wchodził w zakres świętej hierarchii (do której należeli diakoni, prezbiterzy i biskupi)por. Codex Iuris Canonici, can. 949, Watykan 1917..
Aż do Soboru Watykańskiego II w całym Kościele łacińskim obowiązywały posługi ostiariatu, lektoratu, egzorcystatu, akolitatu oraz subdiakonat. Ostiariat, lektorat, egzorcystat i akolitat nazywano przed tą reformą święceniami niższymi, a subdiakonat zaliczano do święceń wyższych. To zaliczenie subdiakonatu do święceń wyższych było wyłącznie rozwiązaniem prawnym, wynikającym z przyjęcia przez subdiakonów celibatu i obowiązku modlitwy brewiarzowej.