Polska polityka migracyjna – polityka rozumiana jako sztuka sterowania procesami migracyjnymi w celu osiągnięcia aktualnych celów i interesów państwa polskiego. Obejmuje zarówno kontrolę procesów imigracyjnych, emigracyjnych, jak i migracji wewnętrznych.
Okres 1945–1989 Zaraz po zakończeniu II wojny światowej Polska czyniła wysiłki w celu dalszego zunifikowania struktury narodowościowej (ograniczenie ryzyka wynikającego z problemów etnicznych) oraz zapewnienia odpowiedniej siły roboczej jako fundamentu do rozwoju miast. Podjęte działania: wysiedlenie ludności niemieckiej z Polski przesiedlenie ludności polskiej z terenów ZSRR na tzw. Ziemie Odzyskane (zasiedlanie opuszczonych terenów) przesiedlenie ludności pochodzenia ukraińskiego zamieszkałej na terenie Polski do ZSRR przesiedlenie i rozproszenie ludności pochodzenia ukraińskiego pozostałej na terenie państwa polskiego na tzw. Ziemiach Odzyskanych – akcja „Wisła”; częściowe powroty po 1956 r. wspieranie migracji ludności wiejskiej do miast
W dalszym okresie PRL rządy dążyły do ograniczenia procesów migracyjnych.