Ekonomiczna efektywność wykształcenia – jedno z ważniejszych kryteriów oceny systemu szkolnictwa, przedmiot badań socjoekonomiki.
Zazwyczaj mierzona poprzez porównanie dochodów osób z różnym stopniem wykształcenia (badanie wpływu zdobywania kolejnych stopni naukowych na wzrost zarobków), przy czym w rachunku należy uwzględnić zarówno bezpośredni, jak i alternatywny koszt kontynuacji procesu kształcenia.
Kolejnym miernikiem jest szansa zdobycia pracy w zależności od stopnia wykształcenia, a także długość okresu poszukiwania pracy.
Ekonomiczną efektywność wykształcenia możemy również oceniać na podstawie umiejętności alokacji, tzn. umiejętności zdobywania, selekcji, przetwarzania informacji oraz odpowiedniej ocenie ryzyka i konsekwencji ekonomicznych podejmowanych wyborów.
Powyższe mierniki mogą być odnoszone także do konkretnych placówek oświatowych, co znajduje odzwierciedlenie np. w rankingach szkół wyższych.
Wykorzystanie ekonomicznych mierników efektywności wykształcenia umożliwia skuteczniejsze z punktu widzenia rynku pracy zarządzanie oświatą.