Spośród 48 państw finalnie znajdujących się na liście, cztery wysłały swoje wojska do sił inwazyjnych (Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Australia i Polska). Dodatkowe 37 państw dostarczyło ograniczoną liczbę żołnierzy w celu wsparcia operacji wojskowych po zakończeniu inwazji.

Lista członków koalicji opublikowana przez Biały Dom obejmowała kilka państw, które nie planowały udziału w rzeczywistych operacjach wojskowych. Niektóre z nich, takie jak Wyspy Marshalla, Mikronezja, Palau i Wyspy Salomona, nie posiadały nawet stałych armii. Jednak na mocy obywatele Wysp Marshalla, Republiki Palau i Sfederowanych Stanów Mikronezji mogą służyć w amerykańskich siłach zbrojnych. Mieszkańcy tych państw wyspiarskich zostali rozmieszczeni w połączonych siłach Pacyfiku, składających się z jednostek rezerwowych Guam, Hawajów i Samoa. W ramach tej formacji dwukrotnie zostali wysłani do Iraku. Rząd jednego z krajów, Wysp Salomona, wymienionych przez Biały Dom jako członek koalicji, najwyraźniej nie był świadomy takiej formy członkostwa i natychmiast mu zaprzeczył.