Szkoła Podchorążych Łączności (SPŁ) – szkoła kształcąca kandydatów na oficerów łączności Wojska Polskiego.
Historia szkoły Szkoły oficerskie wojsk łączności powstawały w 1919. Najpierw została zorganizowana w Warszawie Szkoła Podchorążych Wojsk Łączności z Wydziałem Telegrafii i Radiotelegrafii, w której kurs szkoleniowy trwał 9 miesięcy.
W kwietniu 1919 utworzono w Warszawie Oficerską Szkołę Telegraficzną i Radiotelegraficzną. Słuchaczami w tej szkole zostało 60 podoficerów i oficerów młodszych z wykształceniem średnim i wyższym wykształceniem technicznym. Doskonalili oni swą wiedzę z zakresu telefonii, telegrafii i r/telegrafii. Po zakończeniu nauki, obejmowali funkcje oficerów łączności w pułkach piechoty i artylerii. Nauka w szkole trwała 2 miesiące.
We wrześniu 1919 zorganizowano w Zegrzu Obóz Wyszkolenia Oficerów Wojsk Łączności (Dz. R-zów MSWojsk. z 1919 r. nr 19, poz. 3398) w celu skupienia w jednym miejscu szkolenia łącznościowców.