Przyjmowani do niej byli kandydaci w wieku 18 – 27 lat, posiadający świadectwo dojrzałości lub szkołę równorzędną i podchorążowie rezerwy. Szkoła łącznie kształciła ok. 300 podchorążych. W ciągu pierwszego roku podchorążowie kształcili się według jednego programu, po czym następowała specjalizacja na trzech kierunkach: saperzy i wojska kolejowe, łączność i wojska samochodowe. Wyszkolenie techniczne postawione było na poziomie politechniki. Wykładowcami byli pracownicy Politechniki Warszawskiej. Szkolenie praktyczne odbywało się, dla łącznościowców na obozach w Zegrzu. Specjalności łącznościowcy odbywali praktyki w jednostkach wojsk łączności. Podchorążowie odbywali dwutygodniowe kursy narciarskie w Zakopanem.
19 października 1928 OSI przemianowano na Szkołę Podchorążych Inżynierii, a w 1935 na Szkołę Podchorążych Saperów. Szkoła wykształciła w okresie 1923-1935, na trzyletnim profilu kształcenia 272 oficerów wojsk łączności. W 1935, w związku z utworzeniem Szkoły Podchorążych Łączności w Zegrzu, odłączono łącznościowców ze Szkoły Podchorążych Saperów. 27 sierpnia 1935 pierwszym komendantem Szkoły Podchorążych Łączności został mjr Jerzy Uszycki.