Wawrzyniec z Raciborza, Laurentius Nicolai Neuschie de Ratibor, inne formy nazwiska: Kaczer, Nueschin, (ur. ok. 1381 lub 1393 w Raciborzu, zm. 15 kwietnia 1448 w Krakowie) – polski uczony, teolog, kaznodzieja, profesor i dwukrotny rektor Akademii Krakowskiej, notariusz publicznyKrzysztof Skupiński, Notariat publiczny w średniowiecznej Polsce, Lublin 1979, s. 124..
Życiorys Urodził się najprawdopodobniej w Raciborzu ok. 1381 lub 1393 w znanej rodzinie mieszczańskiej Keczerów. W rodzinnym mieście ukończył szkołę kolegiacką. Jerzy Rebeta podaje, że jego rodzina później osiadła w Krakowie. W 1402 roku rozpoczął studia na wydziale artium Akademii Krakowskiej. Według akademickiej metryki immatrykulował się w 1411 roku i został wpisany jako Laurencius Nicolai Nuschie. Później w księdze metrykalnej ktoś dokonał korekty Nuschie na Nueschie i dopisał de Raciborz. W 1414 roku uzyskał bakalaureat, a w 1416 roku magisterium nauk wyzwolonych. Następnie kontynuował studia na wydziale teologicznym. 12 sierpnia 1426 roku występował jako bakałarz biblijny (do roku 1428). Na wydziale teologii uzyskał magisterium (1432–1433), doktorat (10 lutego 1433) i profesurę (przed 21 sierpnia 1433). Według Katherine Walsh Wawrzyniec w latach 1420–1421 wykładał matematykę, w tym arytmetykę, geometrię, optykę i teorię muzyki.