Ogółem do 1899 zbudowano ich 1373 sztuki (szczegóły w tabeli 1 na dole).
Parowozy budowane po 1895 miały zmniejszoną powierzchnię ogrzewalną kotła ze 167,5 m² (210 płomieniówek) do 152,6 m² (190 płomieniówek).
Seria OD thumb|Parowóz OD-1080 w muzeum w Petersburgu thumb|Setny parowóz OD produkcji Sormowa Ponieważ w służbie parowozy „typu 1893 roku” okazały się mniej ekonomiczne od poprzedników serii Cz z silnikiem bliźniaczym, przy porównywalnej sile pociągowej, problem ulepszenia lokomotywy poruszono podczas XVII zjazdu inżynierów służby ruchu w 1896. Efektem były propozycje 99 poprawek, w tym zwiększenia średnicy kół z 1150 mm do poprzedniej wartości 1200 mm i zwiększenia ciśnienia pary z 11 do 11,5 kg/cm². Modyfikację lokomotywy opracowały Zakłady Kołomieńskie, czego efektem było powstanie lokomotywy „normalizowanego typu 1897 roku”, od 1912 oznaczonej jako seria OD (ros. ОД), gdzie duża litera D oznaczała rozrząd Joya.
Parowozy „typu 1897” roku produkowano w latach 1897−1903 przez wszystkich rosyjskich producentów − osiem zakładów. Były one pierwszym modelem parowozu produkowanym w Charkowie, Ługańsku i Niżnym Nowogrodzie (zakład Sormowo).