Od 1912 dwie zbudowane lokomotywy otrzymały oznaczenia OK 7579 – 7580Rakow, op.cit., s.146-147.

Podstawowa seria – Ow thumb|Parowóz Ow w muzeum w Moskwie W 1901 kwestią ulepszenia parowozu ponownie zajął się XXIII zjazd inżynierów służby ruchu, który zarekomendował poprawki, w tym zastosowanie rozrządu Walschaertsa i innych zaworów bezpieczeństwa. Wprowadzono także obok trzyosiowych większe czteroosiowe tendry zakładów w Charkowie o pojemności skrzyni wodnej 25 m³. Rezultatem był parowóz „normalizowanego typu 1901 roku”, zastąpiony od 1905 roku przez parowóz „normalizowanego typu 1904 roku” z ciśnieniem pary zwiększonym do 12 kg/cm²Rakow, op.cit., s.147, 150. Oprócz tych ulepszeń, od 1901 na prawie wszystkich parowozach montowano hamulec pneumatyczny Westinghouse'a. Po 1908 roku stosowano głównie czteroosiowe tendry Zakładów Putiłowskich o pojemności 23 m³ wody.

Oba typy parowozów otrzymały w 1912 oznaczenie serii OW (ros. ОВ) – W od rozrządu Walschaertsa. Potocznie znane były jako „owieczka” (). Obok tej serii, w małych seriach produkowane były parowozy z rozrządem Walschaertsa zmodyfikowanym przez Zakłady Kołomieńskie (jak w lokomotywach typu 66), oznaczone jako seria OK (K od Kołomny).