W 1658 łączna liczba służących w polskiej armii tatarów i wołochów wynosiła 4800, w tym 19 chorągwi wołoskich i 24 tatarskie, po około 120 koni w każdej.
W 1663 roku rozwiązano większość oddziałów wołoskich za uczestnictwo w wojskowym Związku Święconym, część żołnierzy posiadających pancerze wcielono do pancernych, a część zasiliła jazdę kozacką. Sejm unikał wydawania pozwoleń na formowanie oddziałów składających się z elementu narodowo obcego, ze względu na ich wyjątkową lojalność względem króla okazaną podczas rokoszu z lat 1665-1666, szczególnie w bitwie pod Częstochową i pod Mątwami, przeciwko zbuntowanej szlachcie. W razie potrzeby zaciągano dodatkowe chorągwie, ale w czasie pokoju natychmiast je rozwiązywano. W 1675 roku w całej jeździe lekkiej służyło, zaledwie 660 żołnierzy.
W latach 1675–1683 nastąpił ponowny masowy nabór spowodowany wojnami z Turcją (1672-1676 oraz 1683-1699) i liczba chorągwi wynosiła nawet 26 w 1676 r. Za panowania Jana III Sobieskiego wprowadzono kilka zmian. Organizowano ich byli w osobne pułki z połączonych chorągwi tatarsko-wołoskich, których liczebność zmniejszyła się do ok. 60-100 koni. Pułkownika wybierano spośród rotmistrzów.