Między innymi na skutek jego starań pomnik Fryderyka II, który był usytuowany na Starym Rynku wywieziono do Piły, zaś pomnik Wilhelma I na koniu na placu Wolności przetransportowano do Międzyrzecza.
Franz Lüdtke był założycielem Allgemeiner Deutscher Schulausschuß, organizacji, która zajęła się losem niemieckich nauczycieli zdecydowanych na pozostanie w Polsce (przekształconej później w Deutscher Schulverein). Po wyjeździe z Bydgoszczy miał zamiar osiąść w Berlinie, lecz ostatecznie zamieszkał we własnym domu w pobliskim Oranienburgu. Nie wrócił już do pracy pedagogicznej i poświęcił się wyłącznie pisarstwu. Szczególnie płodne twórczo były lata 20. i początek lat 30. XX w. Po 1933 r. poddał się leczeniu w związku z trapiącą go chorobą serca.
Lüdtke doczekał szturmu Berlina przez Armię Czerwoną. Walki przeniosły się także do Oranienburga. Czerwonoarmiści podpalili jego dom. Spłonęła w nim większa część jego wielotomowej i cennej biblioteki. Chcąc ratować jej resztki pełnił nocną straż przy pożarze. Był to wysiłek przekraczający jego siły. Zmarł z wyczerpania 30 kwietnia 1945 r.