Spaliny odprowadzane były przez trzy wysokie, proste, rozstawione w równych odstępach kominy, dla każdej kotłowni osobny. Maszyny napędzały bezpośrednio trzy trzyłopatowe śruby z brązu o średnicy 4,09 m. Napęd miał umożliwiać osiąganie maksymalnej prędkości średniej 20 węzłów, lecz na próbach „Pałłada” osiągnęła jedynie 19,17 węzła (przy wyporności 6722 tony). W japońskiej służbie, po remoncie, wymianie kotłów, zlikwidowaniu przegłębienia na dziób, regulacji maszyn i doborze optymalnego skoku śrub, „Pałłada” osiągała mimo to prędkość średnią 20 węzłów, a chwilową nawet 21,85 węzłaPodawane są informacje publikacjach, że w japońskiej służbie po wymianie kotłów krążownik osiągał prędkość 22,75 węzła (np. , ), lecz budzi to wątpliwości w świetle informacji w monografii ..
Normalny projektowy zapas paliwa – węgla – wynosił 800 ton, a pełny 972 tony, lecz faktycznie maksymalny wynosił na przykładzie „Diany” 1070 ton. Zasięg projektowy wynosił 4000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów z pełnym zapasem węgla.