W 1852 został powołany do armii pruskiej jako major à la suite 2. Pułku Dragonów z jednoczesnym przydziałem na stanowisko dyrektora szkoły kawalerii w Schwedt. Potem sprawował funkcję dowódcy kilku formacji kawaleryjskich. Od 1856 roku dowodził 5. Pułkiem Huzarów Blüchera stacjonującym w Słupsku. Z kolei w 1858 roku objął dowództwo nad 10. Brygadą Kawalerii w Poznaniu, a wkrótce 7. Brygadą w Magdeburgu, co wiązało się z awansem na generała majora (niem. Generalmajor) w 1863 roku.
W związku z wybuchem wojny z Austrią, w 1866 roku powierzono mu dowództwo 2. Dywizji Kawalerii, która weszła w skład korpusu kawaleryjskiego I Armii walczącej pod rozkazami księciem Albrechta. Była to jednostka złożona z 2 brygad, 5 regimentów i 2 baterii artylerii konnej. Wzięła ona udział bitwie pod Königgrätz. Hann von Weyhern uczestniczył w bezpośrednim starciu dowodząc 4. regimentem ułanów, walczącym z heskimi kirasjerami ścigającymi pruskich huzarów i dragonów. Powstrzymał ich atak i zmusił do odwrotu.