Początkowo pracował w regencji w Minden. W 1838 r. został przeniesiony do Królewskiej Regencji w Kwidzynie, gdzie był członkiem tamtejszego kolegium regencyjnego. 8 sierpnia 1838 r. awansowano go na stanowisko radcy regencyjnego. W 1841 r. otrzymał stanowisko justycjariusza w regencji w Merseburgu. Potem, w 1844 r. objął posadę w pruskim Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w Berlinie. Praca ta odpowiadała jego ambicjom i rychło też awansował. W 1846 r. został mianowany tajnym radcą regencyjnym i ministerialnym doradcą. W czasie pobytu w Berlinie zbliżył się do pruskiej rodziny książęcej (późniejszego cesarza Wilhelma I). Pomagał jej opuścić Berlin w dniach rozruchów w marcu 1848 r. W tym czasie wybrano go z okręgu wyrzyskiego na posła do Zgromadzenia Narodowego w Berlinie. Na początku 1850 r. dzięki poparciu księcia pruskiego został mianowany prezydentem Królewskiej Regencji w Bydgoszczy, gdzie zastąpił swojego kuzyna Hansa, który objął funkcję nadprezydenta Prowincji Śląskiej.