9M21B z głowicą jądrowa 9N32 z ładunkiem AA-22 o mocy od 3 do 20 kT. 9M21B1 głowica jądrowa 9N38 / 9N38M z ładunkiem АА-38, o mocy do 100 kT. 9M21B1 z głowicą jądrową 9N32М z ładunkiem АА-52 o mocy od 3 do 20 kT. Przy użyciu tych rakiet można było wywołać naziemny lub powietrzny wybuch jądrowy. Służyły do tego zapalniki zbliżeniowe, czujniki i radiowysokościomierze zainstalowane w głowicy. Głowice były wrażliwe na wahania temperatury. Dlatego były przechowywane i przewożone w specjalnych samochodach-magazynach. Po połączeniu z układem rakietowym na głowice nakładano pokrowiec grzewczy zdejmowany tuż przed startem. Wymagana temperatura głowicy wynosiła 20–30 stopni °C.
9M21K z głowicą kasetową 9N18K zawierającą 42 podpociski o wadze 7,5 kg (waga materiałów wybuchowych – 1,7 kg). Wybuch jednego elementu miał dawać ponad 600 odłamków o wadze 1–4 g. Odłamki pokrywały obszar 5–5,5 ha. Mogły zniszczyć lekko opancerzone pojazdy na powierzchni 3,5–4 ha. Rozcalenie głowicy następowało na wysokości 1000–1400 m.
9M21A / 9M21D z głowicą agitacyjną 9N18A / 9N18D. Głowica mogła być wypełniona ulotkami gazetami itp. materiałem propagandowym. Eksplodowała nad celem przy użyciu zapalnika radiolokacyjnego.
9M21G rakieta z głowicą chemiczną 9N18G.