Podstawą rozliczenia kosztów pośrednich może być także liczba wytworzonych, liczba zatrudnionych pracowników, czasochłonność liczona liczbą maszynogodzin lub roboczogodzin. Rozliczenie kosztów pośrednich może być dokonywane w sposób całościowy dla poszczególnych komórek organizacyjnych lub indywidualnie dla poszczególnych grup rodzajowych kosztów. Wówczas dla poszczególnych pozycji kosztów pośrednich można stosować odrębne klucze doliczeniowe, np. dla amortyzacji i ubezpieczenia budynków ważna będzie ich kubatura bądź powierzchnia użytkowa, dla kosztów utrzymania maszyn – ich czas pracy, dla wynagrodzeń – liczba roboczogodzin, dla kosztów przygotowania nowej produkcji – czas lub planowana liczba wytworzonych wyrobów.
Wybór klucza rozliczeniowego decyduje o sposobie rozliczania kosztów pośrednich. W przypadku klucza wartościowego ustalamy procentowy wskaźnik narzutu kosztów pośrednich, natomiast w przypadku klucza ilościowego – stawkę jednostkową kosztów pośrednich na jednostkę kalkulacyjną.