profesor Andrzejewski prowadził wykłady i seminaria magisterskie dla studentów Instytutu Filologii Germańskiej Uniwersytetu Szczecińskiego.
Należał do Samoobrony RP, z ramienia której w wyborach parlamentarnych w 2005 bez powodzenia kandydował do Senatu w okręgu poznańskimSerwis PKW – Wybory 2005.. Następnie opuścił to ugrupowanie.
Wchodził w skład władz krajowych Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, a także był członkiem m.in, Polskiego Towarzystwa Neofilologicznego i Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.
Odznaczenia i wyróżnienia W 1979 został laureatem Nagrody Towarzystwa Miłośników Historii w Buenos Aires. W 1990 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
Publikacje Poglądy filozoficzne Władysława M. Kozłowskiego, Poznań 1979. Animal symbolicum. Ewolucja neokantyzmu Ernsta Cassirera, Poznań 1980. Jednostka-społeczeństwo-państwo. Z filozoficznej refleksji nad zagadnieniem władzy, Poznań 1985. Myśl i życie. O humanizmie polskim Władysława M. Kozłowskiego, Poznań 1985. Wilhelm von Humboldt, Wiedza Powszechna (seria Myśli i Ludzie), Warszawa 1989, . Przyroda i język. Filozofia wczesnego romantyzmu w Niemczech, Warszawa-Poznań 1989. Komunikacja-rozumienie-dialog, Poznań 1990. Svea. Ze studiów nad szwedzką nauką i kulturą, Poznań 1990. Artur Schopenhauer.