W grudniu 1938 roku został wykładowcą Wojskowej Akademii im. M. Frunzego, gdzie wykładał taktykę. W lipcu 1940 roku został zastępcą szefa sztabu Samodzielnego Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego i funkcję tę pełni do ataku Niemiec na Związek Radzieckie.
W lipcu 1941 roku został szefem sztabu 48 Armii, we wrześniu został zastępcą, a w październiku szefem sztabu Frontu Leningradzkiego. Funkcję tę pełnił przez cały okres obrony Leningradu. W dniu 28 kwietnia 1944 roku został dowódcą 21 Armii, którą dowodził do końca wojny. Był jej dowódcą w trakcie walk o Wyborg, wyzwalaniu republik nadbałtyckich, wyzwoleniu Polski (operacji wiślańsko-odrzańskiej i górnośląskiej), operacji berlińskiej i praskiej. Szczególnie wyróżnił się podczas operacji wiślańsko-odrzańskiej, w tym w zajmowaniu Katowic.
6 kwietnia 1945 roku został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego za męstwo i bohaterstwo w czasie dowodzenia 21 Armią.