Od 1992 roku pracował jako zastępca kierownika Wydziału Informacji – szef centrum prasowego w Ministerstwie Obrony Republiki Białorusi. W 1994 roku został sekretarzem prasowym przewodniczącego Rady Ministrów Republiki Białorusi (premiera) Wiaczasłaua Kiebicza. Aktywnie wspierał jego kandydaturę na urząd prezydenta w wyborach w 1994 roku. Oskarżany był przez innych kandydatów o przygotowywanie i rozpowszechnianie oczerniających ich materiałów. Po klęsce wyborczej Wiaczasłaua Kiebicza i zwycięstwie Alaksandra Łukaszenki przez pewien czas znajdował się poza głównym nurtem polityki. W 1995 roku był aktywnym zwolennikiem zainicjowanego przez prezydenta Łukaszenkę referendum na temat wprowadzenia języka rosyjskiego jako drugiego języka państwowego, zmiany symboli państwowych Białorusi (biało-czerwono-białej flagi i herbu Pogoni) na symbole nawiązujące do radzieckich (obecne godło i flaga Białorusi), integracji ekonomicznej z Federacją Rosyjską i prawa prezydenta do rozwiązywania parlamentu.