Do opracowania takiego szybowca przystąpiła grupa konstruktorów z SZD: inż. mgr Roman Zatwarnicki, mgr inż. Irena Kaniewska i inż. Marian GraczJanusz Babiejczuk, Jerzy Grzegorzewski, Polski przemysł lotniczy 1945 – 1973, Wydawnictwo MON, Warszawa 1974, s. 122.. Opracowali oni szybowiec, w którym umieszczono dwie kabiny w tandemie. Prototyp oznaczony jako SZD-10 Czapla został wykonany w warsztatach SZD otrzymując znaki rejestracyjne SP-1349. Został on oblatany w dniu 23 listopada 1953 roku przez pilotów oblatywaczy Adama Zientka i Adama Dziurzyńskiego. Wykonali oni na tym szybowcu kilkanaście lotów, w toku których zauważyli szereg usterek konstrukcyjnych.
W związku z tym po naradzie z konstruktorami poprawiono projekt poprzez wprowadzenie szeregu zmian w konstrukcji: powiększono kabinę pilotów, wzmocniono podwozie, przesunięto fotele załogi do tyłu, zmniejszono skuteczność hamulców aerodynamicznych, wzmocniono podłogę i in. Drugi prototyp, o znakach rejestracyjnych SP-1595, został oblatany w dniu 26 marca 1954 roku przez Adama Zientka. W trakcie lotów na drugim prototypie zebrano szereg dalszych doświadczeń, które zaskutkowały dalszymi zmianami konstrukcyjnymi.