Karakara białobrzucha (Ibycter americanus) – gatunek ptaka drapieżnego z rodziny sokołowatych (Falconidae). Występuje od skrajnie południowego Meksyku przez Amerykę Centralną po środkową Amerykę Południową. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Systematyka Umieszcza się go w monotypowym rodzaju Ibycter, dawniej czasem w Daptrius, do którego należy karakara czarna (D. ater). Nie wyróżnia się podgatunków, choć proponowano wydzielenie populacji z Ameryki Centralnej do podgatunku guatemalensis, a z południowo-wschodniej Brazylii do pelzelni.
Występowanie Spotyka się ją w Boliwii, Brazylii, Kolumbii, Kostaryce, Ekwadorze, Gujanie Francuskiej, Gwatemali, Gujanie, Hondurasie, Meksyku, Nikaragui, Panamie, Peru, Surinamie i Wenezueli. Nie odnotowano prób migracji tych ptaków.
Naturalnym siedliskiem karakary białobrzuchej są subtropikalne lub tropikalne wilgotne niziny i subtropikalne lub tropikalne wilgotne lasy mgliste oraz ich obrzeża, lokalne plantacje. Występuje do 1400 m n.p.m.
Charakterystyka To ptaki średniej wielkości i o szczupłej sylwetce, choć nie zwracające na siebie uwagi pięknym upierzeniem. Mają dość długie skrzydła i ogon, który na końcu jest zaokrąglony. Mała głowa ma w części twarzowej nieopierzone fragmenty. Posiadają mały dziób, który jest lekko zakrzywiony.