W 1996 roku za swoją pracę dziennikarską w Radiu Swaboda otrzymał od białoruskiego PEN Clubu nagrodę im. Alesia Adamowicza (w kategorii publicystyka radiowa). Był członkiem Białoruskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy od momentu jego założenia. Od 2009 roku był członkiem białoruskiego PEN Clubu.
Wital Taras zmarł w wyniku długotrwałej choroby nowotworowej. Następnego dnia po śmierci dziennikarza do domu, w którym znajdowało się ciało, przybyła milicja celem sporządzenia protokołu. W trakcie wizyty funkcjonariusz milicji pobrał odciski palców zmarłego, mimo protestów rodziny i faktu, że jest to działanie niezgodne z prawem. Wital Taras za życia odmawiał milicji zgody na pobranie odcisków palców. Pochowany został na Cmentarzu Północnym w Mińsku.
Publikacje Wybrane publikacje Witala Tarasa zostały wydane w formie dwóch książek. Pierwsza z nich, pt. Zwykłaje zło została wydana w ramach serii Kniharnia „Naszaj Niwy” w roku 2006 (według innego źródła – 2007). Wital Taras został za nią przyjęty do Związku Pisarzy Białoruskich. Drugą, pt. Chronika biahuczych padziej, wydano w lutym 2010 roku.