Jan Mielecki herbu Gryf (ur. 1501, zm. w 1561 rokuPosłowie ziemscy koronni 1493-1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s. 91.) – od 1540 kasztelan wiślicki, potem wojewoda podolski, marszałek wielki koronny. W roku 1557 dowodził armią polską podczas wyprawy poswolskiej, hetman okresowy w 1557 rokuMarek Plewczyński, Naczelne dowództwo armii koronnej w latach 1501–1572, w: Studia i Materiały do Historii Wojskowości t. XXXIV, 1992, s. 51., rotmistrz jazdy obrony potocznej w latach 1526–1557Marek Plewczyński, Żołnierz jazdy obrony potocznej za panowania Zygmunta Augusta, Warszawa 1985, s. 283..
Życiorys Pochodził z zamożnej rodziny szlacheckiej Mieleckich herbu Gryf wywodzącej się z Mielca w Sandomierskiem. Był synem Stanisława z Mielca, kasztelana zawichojskiego, rotmistrza królewskiego. Posiadał znaczny majątek. Należał do niego rodowy zamek mielecki, położony nad Wisłoką, część miasta Mielec, Zgórsko i Długa Wola. Ponadto był właścicielem 9 miast części jednego oraz 93 wsi, większość nabył w województwie ruskim. Był tenutariuszem wielu dóbr królewskich. Dzierżawił wójtostwa tłumackie, kopczyckie, czynieckie, czuniłowskie oraz starostwa chmielnickie, grodeckie i samborskie.