marginata używa ich raczej do manewrowania niż do nadawania pędu.
Systematyka thumb|left|Niektóry autorzy zaliczali walenika do rodziny Cetotheriidae (typ nomenklatoryczny powyżej) Gatunek opisany został po raz pierwszy przez Johna Edwarda Graya w 1846 roku pod nazwą Balaena marginata i zaliczany był do walowatych (Balaenidae) w podrodzaju Caperea w obrębie rodzaju Balaena. Jako miejsce typowe autor wskazał „Inhab. W. Australia”, uściślone przez A.N. Bakera w 1985 roku na umiarkowane wody półkuli zachodniej. Autorzy sugerowali się licznymi podobieństwami łączącymi te taksony, choćby dotyczącymi fiszbinów. W 1864 roku Gray opisywał kości ucha walenika, zaliczając je do opisanego wcześniej gatunku Balaena antipodarum, który zaliczył do pdorodzaju Caperea, sugerując się pomarszczoną powierzchnią kości bębenkowej. Później okazało się, że B. antipodrum stanowi młodszy synonim taksonu zwanego obecnie waleniem południowym (Eubalaena australis), a zilustrowane kości należą nie do niego, ale do osobnego rodzaju. W 1870 roku, kiedy to opisano po raz pierwszy czaszkę zwierzęcia, Gray wykorzystał to do stworzenia rodzaju Neobalaena. W rodzaju umieszczono gatunek N. marginata, który tenże autor po trzech latach nieudolnie zsynonimizował z Caperea antipodarum.