Po ponownym objęciu we władanie Pomorza Gdańskiego przez Łokietka, syn Święcy Piotr został pozbawiony urzędu starosty, ale sam senior rodu Święca pozostał na stanowisku wojewody pomorskiego. Proces, który jego synowi Piotrowi wytoczył biskup Gerward o zagrabione dobra należące do biskupa (które jakoby przeznaczyli na odparcie najazdu rugijskiego po śmierci Wacława III, jednak wyrok sądu polubownego przeczy tej tezie), spowodował, że obaj Święcowie w dniu 17 lipca 1307 we wsi Lędowo wydali dokument poddania się margrabiemu brandenburskiemu Waldemarowi i przyjęli od niego w lenno ziemie: darłowską, polanowską, sławieńską, Tucholę i Nowe, a w dożywocie otrzymali ziemię słupską. W konsekwencji doprowadziło do przejęcie Pomorza Gdańskiego przez Krzyżaków aż do 1466 r.
Z nieznanej z imienia żony (żon) Święca pozostawił synów, którymi byli: Piotr z Nowego i Polanowa zm. 1327, Jan ze Sławna zm. 1347, Wawrzyniec z Darłowa zm. 1317 oraz przynajmniej jedną córkę, wydaną w latach 80. XIII wieku za rycerza wielkopolskiego Stefana z Mileszynej Górki z rodu Wczeliców.
Zobacz też Święcowie Gryfici
Bibliografia Słownik Biograficzny Pomorza Nadwiślańskiego, pod redakcją Zbigniewa Nowaka, Gdańsk 1997
Kategoria:Postacie polskiego średniowiecza