Język cechuje dynamiczne typowanie, brak wymogu deklarowania zmiennych, przekazywanie argumentów przez referencję, nazwane parametry (słowa kluczowe) oraz bogaty zestaw typów złożonych (łańcuchy, tablice, listy, tablice mieszające, struktury rekordowe); kod kompilowany jest do pośredniego p-kodu wykonywanego przez interpreter. Cechy ułatwiające pracę interaktywną bywają źródłem problemów przy budowie dużych programów: wszystkie zmienne, funkcje i procedury współdzielą jedną, płaską przestrzeń nazw, przez co nowe funkcje wbudowane wprowadzane w kolejnych wersjach języka potrafiły unieważniać istniejące biblioteki naukowe.
Zastosowania IDL zdobył szczególną popularność w astronomii i naukach o kosmosie; centrum Goddarda NASA utrzymuje obszerną bibliotekę procedur astronomicznych IDL Astronomy User's Library. Z języka korzysta m.in. Niemieckie Centrum Lotnictwa i Kosmonautyki (DLR) przy przetwarzaniu danych obserwacji Ziemi. Od lat 2010.