W listopadzie 1922 wystartował bez powodzenia w wyborach do Izby Gmin. Sukces odniósł jednak w wyborach powszechnych w grudniu 1923, wygrywając wybory w okręgu Warwick and Leamington.
Podczas rządów konserwatystów w latach 1924–1929, Eden był najpierw parlamentarnym prywatnym sekretarzem ministra spraw wewnętrznych Williama Joynsona Hicksa, zaś od 1926 pełnił podobną funkcję u ministra spraw zagranicznych sir Austena Chamberlaina. W 1931 otrzymał swój pierwszy urząd ministerialny jako podsekretarz stanu w Foreign Office. W 1934 został Lordem Tajnej Pieczęci i ministrem bez teki w rządzie Stanleya Baldwina odpowiedzialnym za kontakty z Ligą Narodów. Jak większość weteranów I wojny, Eden był przeciwny kolejnym konfliktom zbrojnym, działał w Lidze Narodów w celu zachowania pokoju. Szybko zrozumiał, że do utrzymania pokoju nie wystarczy polityka appeasementu wobec nazistowskich Niemiec i faszystowskich Włoch. Eden sprzeciwiał się pokojowej polityce ministra spraw zagranicznych Samuela Hoare’a wobec Włoch po inwazji na Abisynię. Po dymisji Hoare’a w 1935, Eden został nowym ministrem spraw zagranicznych.
Na tym etapie swojej kariery Eden był uznawany za najmodniej ubranego polityka.