Od 1919 został członkiem Tymczasowej Komisji Centralnej Związków Zawodowych. W trakcie wyborów parlamentarnych 1919, został wybrany 26 stycznia 1919 z listy nr 3 (PPS), w okręgu wyborczym nr 22 (Lublin). Na mocy wyroku Sądu Najwyższego z 31 maja 1919 jego mandat został unieważniony. W wyborach 29 czerwca 1919 ponownie uzyskał mandat poselski. W Sejmie Ustawodawczym, jako poseł Związku Polskich Posłów Socjalistycznych, pracował w komisji opieki społecznej, oraz komisji robót publicznych. Reprezentował również ZPPS w Konwencie Seniorów. Jako jeden z 10 posłów na Sejm Ustawodawczy z województwa lubelskiego, był członkiem Wojewódzkiego Komitetu Obrony Narodowej w Lublinie w 1920 rokuObrona państwa w 1920 roku, Warszawa 1923, s. 419..
W wyborach parlamentarnych w 1922 kandydował z listy nr 2 (PPS) w ramach listy państwowej oraz w okręgu wyborczym 26 (Lublin), lecz nie uzyskał mandatu. W 1926 był jednym z założycieli i przewodniczącym komitetu okręgowego powstałej z inspiracji komunistów PPS-Lewicy. Przez krótki czas był przewodniczącym tej partii. We wrześniu 1926 był aresztowany jednak do rozprawy sądowej nie doszło. W 1927 wycofał się z działalności partyjnej.