Od 1816 r. pełnił, początkowo jako urzędnik tymczasowy, a od 1818 r. jako stały, funkcję landrata w powiecie czarnkowskim. Ponieważ miał problemy z uporaniem się z korespondencją w języku niemieckim, w 1821 r. przeniesiono go na stanowisko landrata na tereny z dominacją ludności polskiej - do Śremu, a następnie do Poznania.
Po powstaniu listopadowym, skutkiem dążenia władz pruskich do zniemczenia administracji w Wielkim Księstwie Poznańskim, został przeniesiony w 1835 r. na stanowisko radcy do Regencji w Legnicy. Po 6 latach pracy na tym stanowisku podał się do dymisji. Podczas swojej pracy zjednał sobie życzliwość i poważanie zarówno Niemców, jak i Polaków.
Po przejściu na emeryturę osiadł w Poznaniu. Przez ostatnie dwadzieścia lat życia był ociemniały. Zmarł 9 stycznia 1875 r. w Poznaniu. W jego pogrzebie wzięło udział liczne grono Polaków, oddając hołd ostatniemu z polskich landratów Księstwie.
Był żonaty z Praksedą z Gozimierskich. Mieli synów: Bolesława (ur. 1819), Antoniego (ur. 1823) oraz córki: Izabellę (ur. 1826) i Zofię (ur. 1829).
Zobacz też Departament bydgoski Księstwo Warszawskie
Bibliografia Błażejewski Stanisław, Kutta Janusz, Romaniuk Marek: Bydgoski Słownik Biograficzny. Tom V. Bydgoszcz 1998. , str. 125-126
Kategoria:Urzędnicy departamentu bydgoskiego Księstwa Warszawskiego Kategoria:Urodzeni w 1789 Kategoria:Zmarli w 1875