Posługiwanie się językiem słoweńskim na terenie słoweńskiej Wenecji było surowo zabronione przez władze, na co Pahor nie zważał, zaczynając intensywną twórczość w literackim języku słoweńskim. Pierwsze utwory – opowiadania i eseje, mimo powszechnego zakazu utrzymywania kontaktów między Słoweńcami mieszkającymi na terenie Włoch a rodakami z Jugosławii – udało mu się opublikować w Lublanie pod pseudonimem Jožko Ambrožič. W 1939 nawiązał kontakt ze znaną słoweńską osobowością, poetą i myślicielem Edvardem Kocbekiem, który zapoznał go ze współczesnymi prądami w literaturze oraz pomógł mu podnieść poziom języka słoweńskiego.

Wrócił do Triestu w 1938, gdzie związał się ze słoweńskim podziemnym środowiskiem intelektualnym. Utrzymywał stosunki między innymi z poetą Stanko Vukiem i kilkoma członkami słoweńskiej paramilitarnej antyfaszystowskiej organizacji TIGR.

II wojna światowa W 1940 został wcielony do włoskiej armii I wysłany na front do Libii. Doświadczenia z Afryki, zetknięcie z arabskim światem i istryjskimi towarzyszami niedoli, stały się zaczynem wewnętrznej przemiany, o której traktuje powieść „Nomadi brez oaze”. W 1940 jako tłumacz wojskowy został przeniesiony na służbę do Lombardii.