„Nekropola”, bodaj najbardziej popularna poza granicami Słowenii powieść autora, wpisuje się w nurt literatury obozowej. Opis wizyty po latach byłego więźnia obozu na terenie miejsca dawnej niewoli, staje się impulsem do rozpoczęcia wewnętrznego monologu przeplatanego wspomnieniami wojennymi i pytaniami o kondycję człowieczeństwa.

Lata zimnej wojny Powrócił do Triestu w 1946, po ponad rocznej rekonwalescencji we francuskim sanatorium Villers-sur-Marne. W 1947 na Uniwersytecie w Padwie obronił pracę dyplomową na temat poezji Edvarda Kocbeka. W tym samym roku doszło do pierwszego spotkania między literatami. Przyjaźń, jaka się między nimi nawiązała trwała do śmierci Kocbeka.

W latach 1951–1952, gdy komuniści z Wolnego Terytorium Triestu przeprowadzali nagonkę na twórczość Kocbeka, Pahor opowiedział się po jego stronie, czego skutkiem był rozpad tamtejszego koła lewicowego, do którego pisarz należał od roku 1946 oraz odejście pisarza od ideologii socjalistycznej ku liberalno-demokratycznej. W 1966 razem z innym triesteńskim pisarzem Alojzem Rebulą założył czasopismo Zaliv, wspierające demokrację w opozycji do titoizmu ówczesnej Jugosławii. Czasopismo Zaliv pełniło istotną rolę w debacie na temat demokracji i pozwalało słoweńskim opozycjonistom wyrażać przekonania.