Specjalizował się pod kierunkiem (Halle), niemieckiego otologa, oraz Adama Politzera (Wiedeń).
Przez rok Zwaardemaker zastępował na Uniwersytecie w Utrechcie profesora (patologia i anatomia patologiczna), który podróżował do Indii. Potem pracował w Szkole Weterynarii w Utrecht, gdzie uczył anatomii i anatomii patologicznej. W tej uczelni pracował też okulista , który uczestniczył w pracach Zwaardemakera, dotyczących fizjologii węchu, i w opracowaniu metodyki oznaczeń progów węchowej wrażliwości (projekt olfaktometru).
W latach 1897–1927 Zwaardemaker był profesorem fizjologii doświadczalnej na Uniwersytecie w Utrechcie.
Był członkiem Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk.
Badania naukowe Olfaktometr Zwaardemakera thumb|100px|left|Zasada olfaktometru Zwaardemakera thumb|100px|left|Zwaardemaker w pracowni Zasadę konstrukcji olfaktometru, zaproponowanego przez Zwaardemakera, ilustruje przykład prostej wersji, wykorzystywanej w czasie ćwiczeń z psychofizjologii, prowadzonych w amerykańskich laboratoriach uniwersyteckich, opisanych przez (1859–1924) w książce A Course in Experimental Psychology (1894)