29 lipca 1807 Dyrektorium Generalne - tymczasowa władza Księstwa Warszawskiego, zatwierdziło propozycję dyrektora policji o mianowaniu go burmistrzem Bydgoszczy. Do lutego 1809 r., zgodnie z tymczasowymi przepisami administracyjnymi Księstwa Warszawskiego, tytułowano go prezydentem.
Burmistrz miał decydujący głos w sprawach zarządzania miastem, szczególnie do 1810 r., kiedy dopiero zaczęła funkcjonować rada miejska. Podlegał bezpośrednio prefektowi departamentu bydgoskiego. Odpowiadał za utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego za sprawiedliwy rozkład ciężarów publicznych oraz ich terminowe zbieranie. Taki zakres obowiązków sprawiał, że dochodziło do sporów burmistrza z miejscową społecznością. Nie najlepiej układała się jego współpraca z funkcjonującą od kwietnia 1810 r. radą miejską, która podejrzewając prawdopodobnie o istnieniu nieprawidłowości w funkcjonowaniu magistratu, żądała wglądu w rachunki miejskie. Burmistrz, zasłaniając się poleceniem prefekta, próbował wymóc na radzie używanie języka polskiego w jej urzędowaniu.
W czasie wojny 1809, po krótkotrwałym zajęciu Bydgoszczy przez wojska austriackie, został przez nich wzięty jako zakładnik, wraz z kilkoma innymi znaczniejszymi mieszkańcami miasta (m.in. ks.