200px|right|thumb|Ilustracja Edmunda Blaira Leightona do Peleasa i Melisandy 200px|right|thumb|Sarah Bernhardt w inscenizacji dramatu Peleas i Melisanda (oryg. ) – dramat Maurice'a Maeterlincka powstały w 1892. Był inspiracją dla różnych utworów muzycznych pod tym samym tytułem, m.in. opery Peleas i Melisanda Claude’a Debussy'ego, poematu symfonicznego A. Schönberga i suity G. Faurégo.
Treść Wnuk króla Arkela, Golaud, odnajduje w lesie otaczającym rodzinny zamek tajemniczą, olśniewająco piękną dziewczynę, Melisandę. Zachwycony jej urodą, poślubia ją, chociaż na wszystkie pytania o swoje pochodzenie i przeszłość dziewczyna odpowiadała pojedynczymi słowami o niedającym się zinterpretować znaczeniu, pogrążona jest w nieustającej melancholii. Po zamieszkaniu w zamku Melisanda spotyka młodszego brata Golauda, Peleasa; młodzi zakochują się w sobie. Golaud szybko odkrywa to uczucie i zaczyna śledzić żonę. Zastaje ją w parku, gdy ta całuje Peleasa. Zabija wówczas brata i rani Melisandę. Dziewczyna umiera, jednak przyczyną jej śmierci nie jest rana, lecz niechęć życia, wrodzony smutek, jaki cechował ją od urodzenia.