Wybrzeże cechują także niewielkie odcinki plaż, często wkomponowanych w wybrzeże klifowe. thumb|260px|Wybrzeże Martyniki
Budowa geologiczna i rzeźba Martynika leży na antylskim łuku wulkanicznym i jest wyspą pochodzenia wulkanicznego. Wyspę budują wyłącznie skały wylewne. W południowej części wyspy znajduje się trzeciorzędowy kompleks skał pochodzenia wulkanicznego, a w północnej podłoże budują skały czwartorzędowe, gdzie uformowały się wulkany. Jedynie w środkowej części wyspy leży niewielki obszar, gdzie znajdują się wapienne osady pochodzące z miocenu. Wyspa jest aktywna wulkanicznie i sejsmicznie.
Martynika to wyspa wyżynno-górzysta i należy do śródziemnomorza amerykańskiego. Obszar wyspy urozmaicają liczne wzniesienia, gdzie największe wulkaniczne masywy znajdują się w północnej części Martyniki. Tam też wznosi się najwyższy szczyt wyspy – czynny wulkan Montagne Pelée o wysokości 1397 m n.p.m. Obszary nizinne zajmują niewielką część wyspy, bo 30% jej powierzchni. Niziny skupiają się w centralnej części wyspy, a także występują w wąskim pasie nadbrzeżnym.