Z drugiej strony, ciało wyjątkowo płynne, przykładowo gazowe lub zawierające dużą atmosferę, będzie stopniowo zmieniało swój kształt, różnice w oddziaływaniu sił pływowych na jego rosnącej długości będą się zwiększać, a jego własne przyciąganie słabnąć, w końcu ciało centralne zacznie ssać gaz z satelity, dochodzi do akrecji.
Satelita sztywny Wyznaczając granicę Roche’a dla ciała sztywnego, zakłada się, że satelita pozostaje w całości dopóki ciało leżące na jego powierzchni nie zostanie porwane w górę przez siły pływowe ciała głównego. Dodatkowo, pomija się również inne cechy, takie jak nieregularny kształt (zakłada się kulistość), nierównomierny rozkład masy, obrót dookoła własnej osi oraz deformację ciała głównego. Te uproszczenia ułatwiają obliczenia.
Dla sztywnego sferycznego satelity, orbitującego wokół kulistego ciała, granica Roche’a, dana jest wzorem:
gdzie jest promieniem ciała głównego, jest jego gęstością, jest gęstością satelity.
Gdy gęstość satelity jest dwa razy większa niż gęstość ciała głównego (na przykład skalisty księżyc wokół gazowej planety), granica Roche’a znajdzie się wewnątrz ciała głównego i nie będzie istotna.