Zagadkowa jest zwłaszcza domniemana śmierć obergruppenführera Hansa Kammlera. W ciągu kilkunastu lat po zakończeniu wojny pojawiło się bowiem kilka wersji jego śmierci: żona Kammlera, Jutta, w lipcu 1945 przytoczyła oświadczenie kierowcy męża, Kurta Preuka, jakoby ten widział zwłoki Kammlera 9 maja – taką datę przyjął też ostatecznie sąd okręgowy dla dzielnicy Berlin-Charlottenburg 7 września 1948; we wrześniu 1965 inaczej zeznawał adiutant Kammlera, Heinz Zeuner, który przyznał, że Kammler nie żył 7 maja 1945 i że był przy tym również Preuk; w tej wersji Kammler też miał umrzeć na skutek zażycia cyjanku potasu; powyższa wersja kłóci się z wcześniejszym zeznaniem Zeunera, który twierdził, że na osobistą prośbę Kammlera sam go zastrzelił. Sam Zeuner jest zaś mało wiarygodny, bowiem prawdopodobnie już 2 maja został ujęty przez Amerykanów; pojawiła się także wersja, że z Ebensee Kammler pojechał odwiedzić żonę, przebywającą gdzieś w Tyrolu. Stamtąd dopiero miał udać się do Pragi. Było to jednak niemożliwe, ponieważ 4 maja amerykańskie dywizje (44., 88. i 103.) opanowały rejon Tyrolu, a działania prowadziły tam już nieco wcześniej.