Nadburmistrz Bydgoszczy 27 listopada 1856 r. zwyciężył w wyborach burmistrza Bydgoszczy uzyskując przewagę jednego głosu nad kontrkandydatem (uzyskał 18 spośród 35 oddanych głosów). Jego wybór na burmistrza miasta został zatwierdzony przez bydgoską regencję 28 marca 1857 r. Urząd burmistrza objął oficjalnie 5 czerwca 1857 r. i pełnił go przez pełną 12-letnią kadencję.
Zasadniczym kierunkiem jego działalności jako burmistrza był rozwój gospodarczy miasta i jego modernizacja. Wiązał je z uprzemysłowieniem, a środkiem dla ożywienia gospodarczego miało być wzmożone osadnictwo rzemieślników z głębi Rzeszy. W celu ich przyciągnięcia, wystąpił z planem budowy specjalnie na ten cel przeznaczonych osiedli. Atrakcyjność osadniczą Bydgoszczy widział w położeniu miasta przy trzech drogach wodnych: Brdzie, Wiśle i Kanale Bydgoskim oraz włączeniem miasta do sieci Pruskiej Kolei Wschodniej.
Najpoważniejszym osiągnięciem von Follera była gazyfikacja miasta. Gazownię miejską w Bydgoszczy otwarto 1 października 1860 r. Początkowo z gazu korzystało 250 mieszkańców, ale ich liczba szybko rosła. Rozbudowa sieci gazowej pozwoliła na zainstalowanie gazowego oświetlenia ulic.