thumb|Deszpot – herb Zenowiczów Zenowiczowie (Zienowiczowie, Despot-Zenowiczowie, Deszpot-Zenowiczowie, biał.: Зяновічы) – litewski i polski ród szlachecki herbu Deszpot, którego przedstawiciele w XVI-XVII wieku piastowali urzędy senatorskie w Wielkim Księstwie Litewskim i Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Przydomek „Despot” („Deszpot”) pojawił się pod koniec XVII wieku na podstawie legendy o pochodzeniu Zenowiczów od despotów Serbii. W okresie zaborów ród Despotów-Zenowiczowów został zaliczony w poczet szlachty rosyjskiej guberni mińskiej.
Pochodzenie rodu Według legendy ród pochodził z Serbii, a jego protoplasta jakoby rządził w Hospodarstwie Mołdawskim – stąd przydomek Despota. Po inwazji tureckiej w końcu XV wieku, uciekł na Litwę. Pierwszym znanym przedstawicielem rodu był Bratosza (Bratosz) wymieniany w 1387 r. wśród członków rady księcia połockiego Andrzeja Olgierdowica.
Owego Bratoszę wiązano z Vratko Nemanią („Kniżo Wratko”), przedstawicielem bocznej linii Nemaniczów wywodzącej się od Wukana Nemanicza. Ów Vratko Nemanjić był ojcem Milicy Hrebeljanović (Милица Хребељановић), żony Łazarza I.