Działacz Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, a następnie Narodowego Związku Robotniczego. W okresie międzywojennym był m.in. prezesem zarządu Związku Spółdzielni Spożywców RP oraz (od 1923) wykładał w Wyższej Szkole Handlowej. W 1920 r. objął redakcję tygodnika „Społem”. Pod koniec życia zbliżył się w poglądach do lewicy społecznej. Zginął w czasie powstania warszawskiego. Pochowany na Powązkach (kwatera 150-3-28). Odznaczony Krzyżem Walecznych.
Główne prace: Program gospodarczy spółdzielczości spożywców (1936), Program spółdzielczości polskiej (1944).
Rodzina Żonaty od 1 lutego 1909 z Marią z Dobrzańskich, miał dwóch synów – Adama Rapackiego, ministra spraw zagranicznych 1956–1968, i Tadeusza.
Upamiętnienie 3 grudnia 1974 odbyło się dla uczczenia jego zasług sympozjum naukowe w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. Jego organizatorami byli prof. Wiesław Sadowski i Tadeusz JanczykSympozjum naukowe dla uczczenia pamięci Mariana Rapackiego., w: Trybuna Spółdzielcza, nr 1/1975, s.